প্ৰতি বছৰে আহিন মাহৰ পূৰ্ণিমাক শৰৎ পূৰ্ণিমা বুলি জনা যায়। এইবাৰ শৰৎ পূৰ্ণিমা ১৬ অক্টোবৰত হ’ব। আজিৰ দিনটোত ক্ষীৰ বা পায়স বনোৱা আৰু ইয়াক চন্দ্ৰৰ পোহৰত ৰখাৰ পৰম্পৰা আছে।
পূৰ্ণিমা প্ৰতি মাহে আহে, কিন্তু শৰতৰ পূৰ্ণিমাক অতি বিশেষ বুলি গণ্য কৰা হয়। হিন্দু বৰ্ষপুঞ্জীত, আহিন মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিক শৰৎ পূৰ্ণিমা বুলি কোৱা হয়।
এই দিনটোত, প্ৰতিটো পূৰ্ণিমাৰ দৰে, মানুহে উপবাসে থাকে আৰু উপাসনা কৰে, এই দিনটোত বিশেষভাৱে খীৰ তৈয়াৰ কৰা হয়। যি ঈশ্বৰক আগবঢ়োৱাৰ পিছত চন্দ্ৰৰ পোহৰত ৰখা হয় আৰু তাৰ পিছত এই খীৰ ভোগ হিচাপে গ্ৰহণ কৰে। গতিকে শৰৎ পূৰ্ণিমাৰ বাবে কেনে সুস্বাদু ক্ষীৰ বনাব, ইয়াৰ ৰেচিপিটো জানো আহক-
শৰৎ পূৰ্ণিমাৰ দিনা খীৰ বা পায়স চন্দ্ৰৰ পোহৰত ৰখাৰ পৰম্পৰা বহুপুৰণি। কিয়নো বিশ্বাস কৰা হয় যে, আজিৰ এই দিনটোত চন্দ্ৰ ষোল্লটা কলাৰে ভৰি পৰে আৰু ইয়াৰ বাবে চন্দ্ৰৰ পোহৰত ৰখা খীৰ স্বাস্থ্যৰ বাবে ভাল।
ক্ষীৰ বা পায়সৰ বনোৱাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় উপাদান-
যদি আপুনি ৫০ ৰ পৰা ৬০ গ্ৰাম চাউল লয়, তেন্তে এক লিটাৰ গাখীৰ লওঁক, আনহাতে যদি ইয়াতকৈ অধিক চাউল থাকে, তেন্তে গাখীৰৰ পৰিমাণ আৰু বৃদ্ধি কৰিব লাগিব। কিয়নো যেতিয়া ক্ষীৰ সম্পূৰ্ণৰূপে গাখীৰত তৈয়াৰ কৰা হয়, তেতিয়া ই অতি সুস্বাদু হৈ পৰে। ইয়াৰ বাহিৰেও গ্ৰেটেড নাৰিকল, পিস্তা (নিমখ বিহীন), বাদাম বা কাজুৰ দৰে শুকান ফল, সেউজীয়া ইলাচী আৰু কাঠ বাদামৰ প্ৰয়োজন হ’ব। ইয়াৰ বাহিৰেও, আপুনি এচিকুট কেশৰ দিব পাৰে।
- খীৰ বনাবলৈ, চাউলখিনি দুইৰ পৰা তিনিটা পানীৰে ধুই ল’ব আৰু তাৰ পিছত কিছু সময়ৰ বাবে তিয়াই থ’ব।
- এফালে ডাঠ তলৰ পাত্ৰ এটাত অলপ দেশী ঘিউ ৰাখি গাখীৰখিনি উতলাই ৰাখক।
- তাৰ পাছত গাখীৰথিনিত আধা কাপ পানী যোগ দিব, যেতিয়া গাখীৰখিনি পাতলকৈ উতলিব, তেতিয়া ইয়াত তিয়াই থোৱা চাউলখিনি দি দিব আৰু ইয়াক পাতল জুইত লৰাই থাকিব।
- খীৰৰ সোৱাদ বঢ়াবলৈ, উতলি থকা গাখীৰত আধা চামুচ কাষ্টাৰ্ড পাউডাৰ মিহলি কৰক আৰু এই সময়ত ক্ষীৰখিনি নিৰন্তৰ লৰাই থাকিব।
- যেতিয়া চাউলখিনি কোমল হয়, সেই পৰ্যায়ত তাত চেনী মিহলি কৰি আৰু ক্ষীৰখিনি অলপ লৰাই ৰাখক।
- চেনীখিনি দ্ৰৱীভূত হোৱাৰ পিছত, শুকান ফল আৰু ইলাচী গুৰি যোগ দি আৰু মিহলি কৰি ল’ব।
- ইয়াৰ পিছত কেশৰখিনি অলপ গৰম গাখীৰত মিহলি কৰি সেইখিনি ক্ষীৰখিনিত ঢালি দিয়ক। কেশৰে ক্ষীৰখিনিত এটা ধুনীয়া ৰং আনি দিব লগতে ইয়াৰ সুবাসো বৃদ্ধি কৰিব।
- শেষত ক্ষীৰখিনি পৰিৱেশন কৰোঁতে কেইটিমান বাদাম দি ক্ষীৰখনি সজাই ল’ব।
